سهیل آصفی عزیز ، جوابی با عنوان "دشواری های دموکرات بودن در عرصه قدرت" نوشته.
تعارف که نداریم: قانع نشدم. شاید خوب بود که این بحث ادامه پیدا می کرد و دقیق تر بحث می شد. اگرچه به نظرم سهیل در واقع به سوالها جواب نداده است اما بد نبود که همین حرفهای نوشته جدیدش را دوباره بررسی می کردم. اما قصد ندارم بنویسم.
شاید اولین و بزرگترین دلیلش نبودن فرصت باشد اما دلیل مهم دیگری هم دارد:
در این سوال ها قصدم مچ گرفتن از سهیل نبوده است. به نظرم اشتباهی بزرگ رخ داده است و مسوولیتی نادیده گرفته شده. روزنامه نگار مسوول است. خاصه که دل در گروی سوسیالیسم و آزادی داشته باشد.
این سوالها عجیب و بدیع نبودند. سهیل مثل دانشجویی بوده است که از روزها قبل از امتحان صورت سوال را می دانسته است. همه ما مثل همان دانشجو هستیم. سوال هم این است: اگر می نویسیم، آیا دستمان و قلم مان سر از خدمت محرومان نپیچیده اند؟
دروغپراکنی پيرامون تصميم دولت چاوز را حتما بخوانید: نوشته ای از لس آنجلس تایمز و دو نوشته دیگر.
